yalnızlık kol geziyorinsanlar bir bir bırakıyorlar
ruhlarını adresi bilinmeyen
ya da bilinen ama hatırlanmak istenmeyen
sokaklara
alışılagelir oldu artık
yürüyen cesetler görmek
en parlak caddelerde
ve caddeler
onları tutan ne başlarını alıp gitmemek için
ve kent öylesine soğuk
yaşamak öylesine tuhaf
gündüzlerin takati yok
artık gecelere kovmaya
ve benim
vücudumu soyup ruhumdan
atasım var artık..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder