İşte öyle bir şiir

madem balıklarını kaybetmiş denizimiz
yırtılmış ağların
iğneleri kopan oltaların
açıklaması ne o zaman?
dahası
bir başka yerde
denizden alıkonulmuş balıklarımız
ya onlar..
Şu yanıbaşımızdaki liman
neden sessiz
bu fırtınada yok mu sığınan
sevgilim!
için ısındı mı söyleyince?
aşk bizi terk etmiş sevgilim,
balıklarımız bizi bırakıp gitmiş..

Otel

sıkça uğradığı ama konaklamadığı

aşkın

bahçesinde papatyaları olan

fakat

sokağı tenha

tabelası eski

odaları bakımsız

elektriği, suyu kesik

hülasası; yıkık dökük

bir oteldi konakladığımız

artık anladım..

adı yok!

Sadece sen okuyorsun diye
sana seni açıklayan bir şey yazmak zorunda değilim
zira şu an
yarın sözlerini hatırlamayacağım
bir şarkı dinliyorum
evde sadece bira olduğundan bira içiyorum
mutlu bile değilim ama yarını düşünmüyorum
ne güzel?!;:,.

Harman Şair

 

 

 

 

 

yazdıklarına sığınıyordu şair
orospusuna aşık olmuş pezevenk gibi
ve boşalamıyordu artık ruhu
elleri sevişmekten bitap
ardına saklandığı gözkapaklarından
sular sızıyordu..

Aşüfte

damarımda akıyor bir aşüfte
kanımı nasıl inkar edeyim
seviyorum aşüfteyi
en az zevki sevdiği kadar o
saklısını okşarken bir"adam"
az önce kalemi bıraktığım el
şarap şişesini kavrar
az gelir şişeler
fıçılar az gelir
sevdiğim kadın
sevmediği bir adama
zevk merdivenlerini
tırmandırırken
neden mi yaşıyorum
bilmiyorum
seni boş verdim okuyan
sen git başka şey oku
ister Nazım'ın hikmetini oku
ister Hank'in küfrünü
sorum ona benim!
Şimdi uyumuşsundur
uyuyanın üstüne kar yağar derler
keza hava da soğuk
ben bile üşüyorum
aklım sende sevdiğim
üstünü örter mi şimdi "o" senin?

İşte böyle bitti

 Oturdu karşıma
Adı büyük ressamın
çizdiği kaşlarını çattı
Cesaretle birden
-ayrılıyorum senden

şaşırdım önce
sonra
-gül kokuyorsun

kafasını üç parmak
sola çevirdi
dikti şeftali çekirdeği
kocaman gözlerini
-olmuyor işte sevemiyorum seni

yutkundum
sonra ne desem beğenirsin
-ben gül sevmem

ağlamaya başladı
henüz olmamış
kiraz rengiydi dudakları
ona doğru eğilip
öptüm onları

işin garibi
ne o anlattı
neden ağladığını
ne ben sorabildim
işte böyle bitti

Rengin

yetiştiği yere elimin
vuruyorum hançeri
hayır öldürmüyorum kendimi
yaramdan akıyorsun
kan değil irin
dökülüyorsun yere
arınıyorum senden
artık
kırmızı değil
sarıdır rengin..

Bir kadın

Susuzluktan mıdır

Sonsuzluktan mı bilmem

ama bir kahkaha geliyor dışardan

bir kadın

bir eli saklısında

bir eli nah çekiyor dünyaya..

Ve gitmek

öyle ki gitmek
bütün unuttukların
bekler
vardığın yerde..
*
karşıma alıyorum hayalini
doya doya öpüyorum
hayır öpemiyorum
ona da izin vermiyosun artık
cismi yanmaktan aciz
başka adamlar
evet onlar dokunuyor sana
sende değil ben de iz bırakıyor
giderken
o adamlar
adamlar..

Vazgeçmek

teklemiyorsa dilim artık

meramımı anlatırken sana

bir sütlü kahve istemek kadar

aleladeyse saçların ne kötü demek

dokunasım yok yanaklarına

yalanı ıslık gibi kaçıveriryorsa ağzımdan

işte o vakit

senden vazgeçme düşüncesine

boyun eğmişimdir.

Şairin..

Sözcükleri kırılmıştı

şairin

kadını yasladığında

başını

cismi tutuşmaz adamın

omzuna

ve derman

ne cümlesinde kaldı

ne kendisinde şairin

başını yaslamak istedi

sonra hatırladı

harlanmıştı gövdesi

şairin

cismi aşk kadınının

korundan

yorgundu vücudu

şairin

ne yaslayabildi başını

ne avundu

eline aldığı kalemi de

kaleminin öptüğü

kağıdı da

şaire karıştı

tutuşup

hasılı kelam

şairin dini

kadının cismiydi

aşk

şair yandığını bildi

kadın yaktığından

bihaberdi..

Özledim

Saçların özledi mi bilmem

ama ellerim özledi

her bir telini tek tek hem de

Bu aramızdaki adı herneyse

biten bir şeymiş demek

dur bir dakika

anlamış olamam böyle bir şeyi

anladım mı yani

hayır anlamadım

reddediyorum anlamayı

sevmeyecek misin beni

söyle neden

sen yoksun da

ben meftunum hala

Peki yanakların özlemedi mi

dudaklarımı

bak

sarmayı özledi kollarım

sımsıkı seni

sevgili,

sevgili..

sevgili!

duymuyor musun beni

özledim..

çok özledim seni..

Katilim

ihtimalimin evrenine kaçmak isterdim
düşlerimde teninden bir örtü
engellerdi üşümemi
elleri titredi derlerse yalan
katilim beni öldürürken tereddüt etmedi
ve ben usulca terkettim kendimi..

Kalan

şimdi

sana "seni sevmiyorum"larla dolu

bir şeyler karalamak..

başkasına tanıdık belki

ama bana yabancı

yani benim için yeni bir kadının

sinemada yanına oturmak

vücuduna dokunmak

birkaç şişe kırmızı şarabın

kendinden geçiriciliğini paylaşmak

yanında uyanmak

birlikte kahvaltı sofrasına oturmak

rahatlatacaktır belki

senden arta kalan beni

senden kalan ben

yani pek az şey..

Sadet

Dudaklarına değdirmek dudaklarımı
armağan sanırsın
oysa sevgilim
kopacağını bilmek o dudakların..
boş konuşmaya lüzum da
vakit de yok
şimdi bir hızlı ölme biçimidir seni sevmek
o halde yaşasın ölmek!

Ruh-i Sabuk

yalnızlık kol geziyor
insanlar bir bir bırakıyorlar
ruhlarını adresi bilinmeyen
ya da bilinen ama hatırlanmak istenmeyen
sokaklara
alışılagelir oldu artık
yürüyen cesetler görmek
en parlak caddelerde
ve caddeler
onları tutan ne başlarını alıp gitmemek için
ve kent öylesine soğuk
yaşamak öylesine tuhaf
gündüzlerin takati yok
artık gecelere kovmaya
ve benim
vücudumu soyup ruhumdan

atasım var artık..

Yağmur

ancak
kökü kurumuş çiçeğin
dökülmeye direnen
yaprakları
işte o kadar
umudum var
ve şimdi
hangi bulutu sıksam
çiçeğimin köküne
gözüme damlar..

Ne dersin

 

 

 

İnandırabilir miyim kendimi
bir kadının koynunda
sıcak
biraz huzurlu
hatta sarılmış
alışmış
belki utanarak
uyandığımda bir sabah
aklımda olmayacağına
senin?

Reviş

Güzel kadınlar sevdim
güzel kadınlarla seviştim
onlara da yazdım kimi zaman
vazgeçilmez olduklarını
sonra yaşayamayacağımı onlarsız
ama gittiler
doğrusu kimisini de ben istemedim
yanımda sonraları
görüyorum gitmeye dönmüş yüzün
bi gözün kapıda öbürü hazır
peşinden gitmeye
şimdi "yaşanmaz sensiz" desem
inanmazsın
ben inanır mıyım
yok inanmam
biliyorum çünkü artık
papatyalarda vazgeçecekler
sen kokmaktan
hele yeterince zaman aksın
gittiğin yoldan..

Kedi

kar yağıyor
sokak tenha
üç dakikada biri ya geçiyor ya geçmiyor
düşüncemi öğelerine ayırıyorum
işte oradasın yine
ayak izlerini siliyor kar
kafamı çıkarıyorum pencereden
zihnimi örtmüyor
oda soğuyor
üzerinde pamuk yığını sokak lambası
odaya sızıyor
bir kedi yanaşıyor
çirkin çelimsiz
gözyaşları kedinin
gözlerimden akıyor
işte böyle bir gece
oturdum birkaç kelime karalıyorum
sokak tenha
yarım saatte biri ya geçiyor ya geçmiyor
pencerede bir kedi
ağlıyorum

Ayrılırken..

İnsan ayrılırken daha bir güzel oluyor
şehir daha bir susuyor
gözlerin kocaman oluyor
tenin daha pürüzsüz
insan ayrılırken viyadükler daha bir buzlanıyor
şehir beyaz kan kusuyor
gözlerin kar topluyor
tenin daha sıcak
insan ayrlırken daha bir ağlıyor
şehri eşkiyalar basıyor
gözlerinin rengi değişiyor
tenin çekiyor
insan bir güzel ağlarken viyadükler buzlanıyor
insan daha bir seviyor ayrılırken
daha bir vazgeçiyor
daha bir unutuyor
umursamıyor ayrılırken insan
çanlar çalıyor samatyada
vapurlar demir alıyor
trenler daha bir hızlı geçiyor
başı dönüyor insan ayrılırken
daha bir düşüyor
daha bir üşüyor
daha bir susuyor
daha bir kusuyor
daha bir küsüyor
insan ayrılırken insanlıktan çıkıyor
şehir daha bir karanlık
gözlerin kaçıyor
tenin arkasından gidiyor
insan ayrılırken daha bir koşuyor
şehir git git bitmiyor
mumları sönüyor
gözlerinde kendini görmek
teninde eli olsun istiyor
insan ayrılırken bir sigara yakıyor
şehir daha bir dumanlı
gözlerin
tenin
gayba karışıyor
insan ayrılırken
hepi topu bir insan kadar kalıyor..

yeniden yazılmaya mahkum ya da değil bilinmez birkaç cümle

işte öyle kadın

sen dinlemekten vazgeçtiğin an

işte o an

asıl anlatacaklarım

ihanet

kimden ihanet

ne kadar ihanet

sokağında köpek gibi ağlayan ben

gözüm kulağım kapalı

seni seven ben

babasız ben

yazacaklarını merak ettiğin

ben

çıktığım en yüksek merdiven

sen

görmemek seni

yanakların

dokunduğum en güzel şey sen

uyuşmuş zihnim

en yanlışım

en doğrum

sen

sokaklara yağan

örten üzerini farkında

olmadan

yalanların

göz yaşların

görmemek seni

belki ilk kez asil ben

evet ben

yusufun duası kadar

temiz

yusufun cümlesine sayacak kadar

ben

yalnızlıksa istediğin

istediğin kadar parselle benden

Hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun Uğur Mumcu...

Bugün Uğur Mumcu'yu andık... Bu konuya takılmamam imkansız daha önce de yazmıştım dile kolay 62 gazeteci... Bu ülkede öldüren gazeteci sayısıdır. Düşündüğü için, yazdığı için dahası işini yaptığı, halkına ışık olmaya çalıştığı için öldürülen 62 insan... Peki ne için?

Ve işte 1909 yılında Hasan Fehmi'yle başlayan 2007'de Hrant'la son bulan ya da en azından son bulmasını istediğim utanç listesi...

Hasan Fehmi Bey/Serbesti (İstanbul 6 Nisan 1909)
Ahmet Samim/Sada-yı Millet (İstanbul 19 Temmuz 1910)
Zeki Bey/Şehrah (İstanbul 10 Temmuz 1911)
Şair Hüseyin Kami/Alemdar (Konya 1912 veya 1914)
Hasan Tahsin/Hukuk-u Beşer

üç beş

Onca şaraba

ihanet olur

iki satır yazmazsam

sana bu gece

fazla bir şey kalmadı

şurada üç beş güne

doğacaksın

özlemeye bırakmıştım seni

özledim..

son gördüğüm sana

üç beş satır yazdım

şimdi

dinle

ya da oku

sen bilirsin..

**

gitme otur biraz daha...

konuşma istersen

zaten son zamanlarda

yaptığımız en iyi şey bu

biraz daha otur lütfen

gözlerine mi

yok değil

çok gelir bana bu aralar onlar

belki dudağının kenarındaki

sıkılganlık

evet o

ona bakayım biraz daha

lütfen otur

biraz daha geç olsun saat

belki ben götüreyim istersin seni

yok istemezsin

hiç istemedin zaten

ben ısrar ettim hep

olsun otur biraz daha

belki bir arkadaşında kalırsın

ya da git

dur gitme otur

rengin mi solmuş senin

hasta mı oldun

üşüyor musun yine

konuşmuyorsun olsun

şimdi kalksam buradan

aradaki üç beş masayı

aşıp gelsem yanına sarılsam

hani şöyle canımı canına

katarcasına

bakma öyle oradan

okuyorsun içimi işte

seni istiyorum

evet seni istiyorum

şu üç beş masayı

devire devire yanına gelip

canına canımı katmak istiyorum

otur kalkma

konuşma da

ya da konuş

gül hatta kahkaha at

kalksan mı acaba

belki yanıma gelirsin

gelirsin de gidelim dersin

üç beş şişe şarapta

boğulmak istersin belki

belki ağlarsın da yine

belki

belki

sen sarılırsın bu kez

sarılıp bana ağlarsın

kızarsın bi yandan

"ne yani ben gelsem gelmeyecek miydin" dersin

ya da deme

sus

konuşma razıyım

belki bu sefer ben ağlarım

ekşitme suratını

otur gitme tamam

ağlamam

ama kalk oradan

gel de bana

gidelim buradan

bu tanıdığımızı sandığımızların yanından

bırak hatrı gönlü

kalk gel işte

geç şu üç beş masayı

oturma yanıma

kalk gidiyoruz de

köpek gibi şarap içelim bi başka yerde

bağıralım sokaklarda

ben seviyorum diyeyim sen

sen sus

olsun

gel benimle

kendimizi bilmeden uyuyalım

bu gece

sabah sana uyandığımı bilmeyeyim hatta

sarılayım sana

öyle uyan

ama gözlerini açma

sarıl bana

içine çek kokumu

gül sonra birden

leş gibi sigara kokmuşsun de

gülelim

çarşıya inelim sonra

kahvaltı yapalım

çay

menemen

sonra belki sinemaya da gideriz

sonra belki bir gece daha...

sonunda evine götürürüm seni

konuşmayız yine

ben içerim

üç beş şiir karalarım sana

burada karşılaşıncaya dek

hadi gel yanıma

çıkalım buradan

kenarından papatya çıkan

bir kaldırım buluruz belki

gittiğimiz yerde

belki üç beş istavrit

tutarız denizinde gittiğimiz yerin

belki şarabını içeriz..

hadi kalk yanıma gel

hatrımı sor en azından

hoşçakal de

öp yanağımdan

biraz kokun çalınsın burnuma..

Bir Pedro Almodóvar filmi...Los Abrasoz Rotos - Broken Embraces - Kırık Kucaklaşmalar

Karanlıkta yazan, yaşayan ve seven bir adam. Bundan 14 yıl önce Lanzarote adasında geçirdiği korkunç trafik kazasında sadece görme yeteneğini değil, Lena’yı, yani hayatının kadınını da kaybetmiştir.
O günden sonra kendi adını bir daha kullanmaz ve senaryo yazarken kullandığı takma adı Harry Caine ismiyle hikayeler yazmaya devam eder.
Penelope Cruz'un başrolünde olduğu ve 2009 Cannes Film Festivali programında da yer alan Broken Embraces, klasik Almadovar filmleri çizgisi dışında olma özelliğini taşıyor.

kaynak sinemalar.com

 Fragman